Kadim Bir Muhafız: Yumurtanın Tılsımlı Gölgesinde

Anadolu'nun kadim hafızasında yumurta, sadece bir başlangıç değil, hayatın görünmez tehlikelere karşı inşa ettiği en zarif kalkandır. Türk halk kültüründe "nazarı kıran", "bereketi mühürleyen" ve yaşamı kutsal bir çemberle kuşatan bu oval form, tarih boyunca metafiziksel bir çapa görevi görmüştür.

Bereketin ve korunmanın sembolü

Geleneklerimiz, yumurtayı evin "can damarı" saymıştır. Eskiden hava karardıktan sonra evden tuz ve yumurta çıkarılmaması; tuzun evin tadını, yumurtanın ise evin doğurganlığını ve bereketini temsil etmesindendir. Ödünç alınan bir yumurtanın dahi geri dönmesi beklenir; çünkü bu döngü, evin bereketinin evde kalması için hayati bir ritüeldir.

Toprağın hafızası: Çiftçi, tohumu toprağa emanet ederken bereketin sürekliliği için yumurtayı da toprağa gömerdi. Bu, insanın doğa ile yaptığı sessiz bir anlaşmaydı.

Yapının ruhu: Yeni bir yuva kurulurken duvarların arasına yerleştirilen yumurta, o evi sadece taş ve harçtan değil; nazardan ve kem gözlerden koruyan manevi bir kalkana dönüştürürdü.

Camdan önceki inanç

Bugün modern dünyada cam nazar boncuklarıyla özdeşleşen "korunma" pratiğinin altında, aslında yumurtanın saf ve doğal beyazlığı yatar. Cam nazar boncuğu tarihimize girmeden önce, bahçelerin en bereketli köşelerine veya evlerin eşiklerine asılan yumurta kabukları, Anadolu insanının nazara karşı en eski savunma hattıydı.

Benim için yumurta oyma sanatı, bu binlerce yıllık "koruma ve bereket" inancını bugün hâlâ ayakta tutma çabasıdır. Eserlerime işlediğim her motif, nazardan arınmış bir bakışı; her bir boşluk, bereketi davet eden bir kapıyı simgeliyor.